Historyczne początki Zakonu Najświętszej Maryi Panny z Góry Karmel
sięgają okresu wojen krzyżowych (XII w.). W rozpadlinach i grotach
Karmelu w Palestynie zamieszkali pustelnicy, przyszli Karmelici. Za
swego Ojca i Patrona obrali św. Eliasza, który na Górze Karmel
prowadził surowe życie oddane modlitwie, broniąc więzi narodu z
Bogiem i świętości przymierza. Podobnie jak on spędzali życie na
kontemplacji, pomni słów wielkiego Proroka: "Żyje Pan, w Obliczu
którego stoję..." Do pustelników na Karmelu przyłączyli się rycerze
krzyżowcy. Kiedy życie eremitów zaczęło nabierać kształtu bardziej
zorganizowanej wspólnoty zwrócili się do patriarchy jerozolimskiego
Alberta o nadanie reguły, która została zatwierdzona w 1226 roku
przez Papieża Honoriusza III. Kilka lat później w czasie najazdu na
Palestynę Turków Seldżuków musieli emigrować do Europy. Napotkali
tam barierę religijno-kulturową obcą życiu pustelniczemu, która
pociągnęła za sobą konieczność złagodzenia reguły pierwotnej. Wobec
licznych trudności, ówczesny Generał Zakonu Szymon Stock w gorącej
modlitwie błagał Matkę Boga o pomoc.
Dnia 16
lipca 1251 roku ukazała mu się w wizji i wskazując Swój Szkaplerz
powiedziała: "To jest przywilej dla ciebie i dla tych, którzy będą
go nosić. Kto w nim umrze będzie zbawiony". Maryja tym gestem
ocaliła Zakon, wyprowadzając go z burz i niebezpieczeństw. Mimo to,
wszystkie próby inkulturacji ducha eremickiego w warunkach
europejskich nie dawały dobrych rezultatów. Dopiero w XVI w. trwałej
reformy Zakonu dokonali: św. Teresa od Jezusa i św. Jan od Krzyża (Hiszpania).
24. 08. 1562 powstał w Avila pierwszy zreformowany klasztor żeńskiej
gałęzi Zakonu Karmelitańskiego. Reforma szybko rozszerzyła się poza
granice Hiszpanii. Dzisiaj Zakon obecny jest w 85 krajach świata. Do
Polski Karmelici Bosi przybyli w 1605 roku, a Karmelitanki Bose w
1612 r. Aktualnie dwie polskie prowincje obejmują ponad 30
klasztorów sióstr.
|
