Charyzmat terezjański jest darem Ducha Świętego, przez który jesteśmy wezwane do "tajemniczego zjednoczenia z Bogiem" w przyjaźni z Chrystusem i w zażyłości z Najświętszą Maryją Panną w życiu, w którym modlitwa i ofiara z siebie splatają się w jedno z wielką miłością do Kościoła (Konst.). Cechą charakterystyczną naszego charyzmatu oraz istotnym elementem istnienia w Kościele jest modlitwa. Odnowiony Karmel został całkowicie ukierunkowany na modlitwę i kontemplację rzeczy Bożych z zachowaniem rad ewangelicznych w małej wspólnocie siostrzanej, opartej na samotności i surowym ubóstwie.

 

Pierwszy zarys terezjańskiej formy życia znajduje się w Regule pierwotnej eremitów z Góry Karmel (1226). Tworzą ją następujące elementy:

- naśladowanie Chrystusa we wspólnocie siostrzanej
- nieustanne rozważanie Słowa (lectio divina)
- wspólne celebrowanie Eucharystii i Liturgii Godzin
- asceza i umartwienie
- modlitwa w samotności i milczeniu
- duchowość Maryjna powołania karmelitańskiego.

 

---