Sługa Boża s. Maria Celeste Crostarosa urodziła się w Neapolu
31. 10. 1696 roku, w rodzinie szlacheckiej, jako dziesiąte dziecko. Otrzymała
wychowanie głęboko religijne, które pogłębiła osobistą pobożnością i umiłowaniem
modlitwy.
Jej wspomnienia
zapisane w Autobiografii świadczą o tym, że już w dzieciństwie Bóg ją
wybrał i obdarzał szczególnymi łaskami, zwłaszcza uczył ją żyć w nieustannej
swej obecności.
Konsekwencją tego Bożego prowadzenia i jej żarliwej odpowiedzi
na Bożą miłość był wybór życia zakonnego: w roku 1718 wstąpiła do Karmelu, a po
jego zamknięciu, wraz z dwiema rodzonymi siostrami, skierowała swe kroki do
Scala (koło Neapolu), do kształtującego się konserwatorium wizytek. Tutaj,
jeszcze jako nowicjuszka, 25 kwietnia 1725 r. otrzymała od Boga objawienia,
wzywające ją do założenia nowego Zakonu, który przypominałby światu o
bezgranicznej miłości Boga.
Po wprowadzeniu w życie Nowej Reguły i
przekształceniu wspólnoty wizytek we wspólnotę redemptorystek (13 maja 1731),
Matka Celeste przeżyła swój osobisty Tabor, a po nim długą Kalwarię, aby w ten
sposób żyć życiem Chrystusa. Broniąc autentyczności objawionych przez Boga Reguł
oraz wolności sumienia, zmuszona była opuścić Scala. Po kilku latach tułaczki, w
czasie której pomagała innym wspólnotom zakonnym reformować ich życie, w roku
1738 założyła klasztor w Foggia, który doszedł do prawdziwego rozkwitu.
Mimo wielu przeciwności umiała odważnie wybierać
drogę krzyża, a źródłem jej siły była jedność z Chrystusem, karmiona Eucharystią
i Ewangelią, głęboka zażyłość z Nim, która sprawiała, że właśnie w Bogu
odnalazła swego Mistrza, Przewodnika, Pocieszyciela i Przyjaciela.
Zmarła w opinii świętości, w Foggia 14 września 1755
roku, w święto Podwyższenia Krzyża, o godz. 15.00.
2 XII 1895 roku dekret
Świętej Kongregacji uznał jej pisma za poprawne pod względem doktrynalnym, w tym
też roku rozpoczął się proces beatyfikacyjny. Napotykał on na różne przeszkody,
ale w latach 1985-87 został wznowiony i obecnie Postulator przekazał do
Kongregacji ds. Świętych Positio SuperVirtutibus,
zaś cały Zakon modli się o wyniesienie na ołtarze naszej Założycielki.
