U początków duchowości „krostarozjańskiej”, którą żyją siostry redemptorystki, stoi szczególne doświadczenie Bożej miłości dane założycielce zakonu, Matce Marii Celeste Crostarosa. Zapisała je w Regułach życia wspólnoty przez nią utworzonej oraz w pismach duchowych, które częściowo już zostały przetłumaczone na język polski. Ukazują one duchowe szlaki, jakimi Duch Święty prowadził tę włoską mistyczkę, aż do przemiany w Chrystusa, tak głębokiej, że rozświetliła drogi dla redemptorystek, które już od prawie trzystu lat żyją tą duchowością na wszystkich kontynentach świata.

 

Teologicznym pojęciem streszczającym całą duchowość redemptorystek, jest bycie „żywą pamiątką” tego, co Jezus Chrystus uczynił z miłości do człowieka. Oznacza to nieustanne kontemplowanie tej bezgranicznej miłości, stopniowe przemienianie się tak, aby móc powiedzieć za św. Pawłem, „teraz już nie ja żyję, lecz żyje we mnie Chrystus”. Redemptorystka winna być żywym przypomnieniem miłości Chrystusa, która najmocniej jaśnieje w żłobku, na Krzyżu i w Eucharystii.

 

Kontemplacja Jezusa Odkupiciela wprowadza redemptorystkę w dzieło odkupienia, w którym ma ona swój udział poprzez nieustanną modlitwę i ofiarowanie każdej chwili życia za wszystkich ludzi, szczególnie za tych, którzy trwają w grzechu. Chce sprawiać Jezusowi radość, odpowiadając na słowa, jakie On skierował do Założycielki: „Ty już wiesz, że nic nie sprawia mi tak wielkiej radości, jak uzdrawianie moich zranionych członków, którymi są biedni grzesznicy”.

 

Dla redemptorystek owocem kontemplacji jest jedność i miłość wzajemna, jest ona najbardziej wyraźnym znakiem obecności Chrystusa we wspólnocie, a dla sióstr jest pierwszą regułą życia. Przez tę miłość, która wyraża się w całej organizacji dnia, w silnym akcencie na wspólnotowość i relacje wzajemne, nawet w czerwonym kolorze habitu, jako symbolu przyobleczenia się w miłość, Chrystus jest obecny w świecie i wyciąga ramiona do swego umiłowanego ludu.

 

Odwieczny plan miłości Ojca redemptorystki realizują w codziennym prostym życiu we wspólnocie. Oblicze siostry i jej życie staje się możliwością spotkania i kontemplacji piękna Oblicza Jezusa Wcielonego. Wspólna praca i inne razem przeżywane chwile stwarzają okazję zaistnienia na sposób daru, a więc Eucharystii. To właśnie kontemplacja Chrystusa rozwija w redemptorystkach postawę uśmiechniętej i promieniującej radości, szczerej prostoty i prawdziwej miłości, które powinny charakteryzować ich wspólnotę, żyjącą dziewięcioma regułami, zapisanymi przez Założycielkę: jedność i miłość wzajemną, ubóstwo, czystość, posłuszeństwo, pokorę i łagodność serca, umartwienie, skupienie i milczenie, modlitwę, wyrzeczenie się siebie i umiłowanie krzyża.

 

Ważne miejsce w życiu modlitwy redemptorystek zajmuje wspólna celebracja Eucharystii oraz Liturgia godzin. Troska o piękno i uroczysty charakter Liturgii podyktowana jest pragnieniem dawania świadectwa o świętości i nieskończonym pięknie Boga, o Jego miłosnej obecności między nami, a także chce przybliżyć wiernym smak modlitwy, w którą mogą się oni włączyć.